JACOBSLADDER

Kunstwerk van Willem Jonkergouw, Tilburg

Een zekere zuiderling

Op de hoogste tree
van mijn
Jacobsladder
hoor en zie ik
ook zonder
hulpmiddelen
scherper dan
ooit dat het
wel snor zit
met mij en
och mocht ik
los moeten
laten prijs ik
mij gewoon
weer de hemel
in of druk met
zachte gee en al
rustig mijn gekrulde snor.

 

Uit 150 inzendingen zijn er 50 geselecteerd en daarbij ook een van mij:

STRUIKELEN IN DE STAPSTRAAT

‘s Nachts kan je er struikelen over
volgelopen kelen, of zomaar met
het verstand op nul, over elkaar.

‘s Nachts kan je er meegevoerd
worden in overrompelende massa,
struikelend over eigen onmatigheid.

‘s Nachts kan je geheid struikelen
over nachtraven die onvast kroegen
uitrollen om in volgestroomde straat
op zoek te gaan naar wat stadsvertier.

In deze stapstraat wordt nu het gelal
van die zatte, dat agressieve gezicht
en die pislucht van de massa, in bedwang
gehouden door innovatieve slimme kleur.

Struikelstenen op het Stratumseind?
Al zie je ze ’s nachts niet,
je kan er overdag over struikelen.

 

 

 

 

 

ER BIJ HOREN
Heel vroeger al, als leuk peutertje,
droeg ik aparte mooie brilletjes
met van die ronde glaasjes waarmee
je overal gezien mocht worden, maar toen…
toen noemden ze mij ‘brillenjood’.

Heel vroeger al, als leuk kleutertje,
droeg ik nog steeds zo’n pienter brilletje,
was er zelfs aan gewend, maar toen…
toen noemden ze mij ‘schele’.

Och, ik was gewoon een van de velen
met van die leuke gleuven langszij
door knellende poten, maar toen…
toen noemden ze mij ‘bolle’.

Nu ben ik een leuke oude heer
met in beide brede brillenpoten
van die dingen om er bij te horen.
Nu noemen ze mij geen ‘dove’ meer.

Kunstwerk van Marianne Schellekens, Nuenen.

CUBRA